คำมอด พรขุนเดช - วิ่งว่าว เละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ *ใจ๋ เอ้าใจ๋ใจ๋ใจ๋ เอ้า ใจ๋ใจ๋ใจ๋ เอ้า ใจ๋ใจ๋ใจ๋ หน้าหนาวนอนเฝ้าข้าวฟ่อน ไม่เคยลำบาก เรื่องปากเรื่องท้อง น้ำพริกมีมะกอก จิ้มดอกสะเดา เอ้า เละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ (*) เมื่อครั้งนำอีนางวิ่งว่าว พี่สาวน้อกชัก พี่ชักน้องสาว พี่เคยนำนางฟังเสียงธนู เสียงดังเข้าหูยามลมหันเห **เอ้า เดิ๊ดเดิ๊ดเดิ่น ดะดี๊ เดิ๊ดเดิ๊ดเดิ่น (*) หน้าหนาวนอนลาน พากันนอนหลับ ดาวตะเข้หัวเรลงตะแคง ละตะวันใกล้แจ้ง พี่สาวน้อกชัก พี่ชักน้องสาว ก็หวนมาคิดว่าชีวิตคนเรา (**) ใจ๋ใจ๋ใจ๋ใจ๋ใจ๋ ใจ๋ใจ๋ใจ๋ใจ๋ ใจ๋ใจ๋ใจ๋ใจ๋
ล่ะเละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ
ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ
ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ
กระท้อมนาดอน เห็นหลังคาโด่เด่
ผักแว่นลัดหวอง อยู่กระหนองกลางนา
ไปเด็ดยอดมาล่ะกินกันมุ่นเม
ปลาตามลำคลองถมถืดถมเถ
ปลาหลดมุมนนล่ะได้มาครึ่งชาม
ต้มใส่ใบมะขามกินกันข่วยเข
ข้าวคั่วลาบเทา ล่ะใส่น้ำปลาพอเป๊ะเป๊ะ
สาโทนาวานล่ะทำกันสองตุ่ม
ซุกไว้ในพุ่มกอไผ่ใบโพ๊ะเพ๊ะ
ไปตักมารินกินคนละกระป๋อง
เอาจนพี่ล่ะกะน้อง เมาซวยเมาเซ
ล่ะเละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ
ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ
ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ ล่ะล่ะเละตุ้มเป๊ะ
ล่ะจำได้ไหมเล่ากะทุ่งหัวทะเล
ให้พี่คนวิ่งให้อีนางคนส่ง
พอถึงสายธงก็ติดลมถมเถ
เอ้า สาวสาวสาว เอ้า ชักชักชัก
เอ้า ชักชักชักเอ้า สาวสาวสาว
เอาจนด้ายสายว่าว ล่ะพันกันมุ่มเม
ว่าวพู่ล่ะธนูใบลาน เสียงดังสนั่นล่ะมีมนต์มีเสน่ห์
เอ้า เดิ๊ดเดิ๊ดเดิ่น ดะดี๊ เดิ๊ดเดิ๊ดเดิ่น
ดะดี๊ เดิ๊ดเดิ๊ดเดิ่น เดอดีเดิ๊น เดอดีเดิ๊น
เดอดีเดิ๊น เดอดีเดิ๊น เดอดีเดิ๊น เดิดเดิด
เลยมานึกวาดภาพ เอาเมื่อครั้งบุพเพ
บางค่ำบางคืนล่ะก็นอนตาแข็ง
ชวนหล่อนนอนตะแคง ดูดาวมีตะเข้
มันเป็นเรื่องจำเจ พอว่าวหมดลมก็จิอ่วยหัวลง
ล่ะต้องวิ่งลงท่ง เอาจนเอวนี้กระเท้
เอ้า สาวสาวสาว เอ้า ชักชักชัก
เอ้า สาวสาวสาว เอ้า ชักชักชัก
เอาจนว่าวตกสักหัวปักดินเด่
นี่มันคล้ายกะว่าวมีว่อนมีเว
เวลามีลมนี้ก็เชิงขึ้นลอย
เวลาลมน้อยนี้ก็หมดนะเสน่ห์
เวลาเงินจางพวกนางนี้ก็จาก
แม้แต่คนรักมันยังมารวนเร
ไม่มีหน้าไหรล่ะจะใหญ่ยืนยง
มีขึ้นมีลง เหมือนกับลำน้ำทะเล










แสดงความคิดเห็น